De Alpen met andere ogen.
Ik ben de afgelopen dagen samen met Ronald Naar in de Dolomieten geweest om een reportage te maken over klimmen in dit bijzondere gebergte. Het was leuk om samen met Ronald in de bergen te zijn. Ook hij lijkt met grote regelmaat behoefte te hebben aan vrijheid en eenvoud. Lopen, klimmen, fysiek bezig zijn in een schitterende omgeving. Lunchen met je rug naar de wind met in de ene hand een brok kaas en in de andere een stuk afgescheurd brood. “Ik vind het gewoon geweldig om een mooie tocht te maken.” zegt Ronald terwijl we al zeven uur onderweg zijn, waarvan de laatste vier in een sneeuwstorm. Het hoeft blijkbaar voor ons beiden niet de mooiste foto of de beste prestatie op te leveren. Gewoon in de bergen zijn is reden genoeg om te gaan.
We hadden op de tweede dag het plan voor een klassieke beklimming vanaf de Sella pas, maar de dag begon met onweer gevolgd door redelijk wat verse sneeuw met als resultaat besneeuwde bergen en een glibberige weg. We hebben ons plan aangepast en zijn vanuit Langental begonnen aan een 500 meter hoge klettersteig met aansluitend een winterse wandeling naar een top van ruim 2700 meter. Vlak voor het bereiken van de top galmde er opnieuw een harde donderslag door de lucht en begon het onophoudelijk te sneeuwen en te waaien. Vanaf Col de la Pieres begonnen we aan een lange afdaling en terwijl we allebei in onze eigen gedachtewereld naar beneden liepen, zag ik steeds als ik om keek nog een persoon die ondanks, of misschien beter gezegd, die dankzij de omstandigheden genoot van wat de bergen te bieden hadden.
Ik moet bekennen dat mijn eerdere oordeel over klimmen in de Alpen niet klopt. Ik neem graag de woorden terug dat klimmen in Europa ‘over-the-top’ is en dat er absoluut geen avontuur meer te vinden is in de Alpen. Sinds mijn beginjaren als klimmer ben ik relatief weinig in de Alpen geweest en bijna iedere keer bezocht ik om de een of andere reden het overdreven circus van Chamonix. Mijn belevenissen daar hebben ervoor gezorgd dat ik zo snel als ik kon op zoek ging naar rustige gebieden buiten Europa waar klimmers weinig komen en waar wildernis nog steeds bestaat.
Voor het eerst sinds jaren voelde ik me welkom in een bergdorp in Europa. De mensen hier zijn er blijkbaar niet op uit om de laatste cent uit mijn broekzak te kloppen. Nu ik thuis ben denk ik nog vaak aan de frisse berglucht, voel ik de romantiek van het bergbeklimmen en begrijp ik niet wat ik ooit in Chamonix heb gedaan. De dalen van de Dolomieten zijn bewoond, groen en heuvelachtig, de bergen van de Dolomieten zijn verlaten, kaal en steil. Het was heerlijk om daar voor een paar dagen te zijn!
