(Niet) Met beide benen op de grond.
Nu de dagen korter worden en de temperatuur langzaam daalt kan ik de kriebels in mijn buik niet meer weerstaan. Ik wil er opnieuw op uit trekken, contact hebben met de natuur en door middel van een bigwall beklimming intenser contact hebben met mijzelf. Het hoogtepunt van dit jaar was (wat klimmen betreft) mijn solo beklimming van El Capitan in Yosemite. Het enige dat ik na afloop graag anders had gezien zijn de ondragelijk hoge temperaturen en de grote hoeveelheid mensen. Beide bleken niet te ontwijken. Een solobeklimming in december lijkt dan ook de meest logische stap naar een ultiem bigwall avontuur.
In 2006 heb ik samen met Gerke ervaren hoe het er in Yosemite in de winter aan toe kan gaan. Deze realplayer video geeft een mooi beeld van onze winterbeklimming van El Capitan en van bigwall klimmen en de daarbij behorende kameraadschap in het algemeen.
Ik heb besloten pas in Yosemite te bepalen welke wand en welke route ik ga beklimmen. Het is in Nederland eenvoudig om geweldige plannen te maken, maar de praktijk heeft me geleerd dat ik bij aankomst in de vallei met beide benen op de grond word gezet. Pas dan kan ik realistisch inschatten waar ik op dat moment aan toe ben.
Uiteraard staat een (door mij) nog niet beklommen route op El Capitan hoog op de lijst. In de winterperiode is door ijsslag slechts een klein aantal routes op El Cap veilig te beklimmen. Liever nog zou ik een route willen proberen die niet in de Supertopo staat en waar dus relatief weinig informatie over te vinden is. Zoals ik reeds aangaf: het is in Nederland altijd eenvoudig om stoere plannen te maken…
