Martin Fickweiler’s Weblog

Toen ik een paar dagen geleden Yosemite Valley binnenreed was mijn eerste observatie hoe groot, donker, stil en koud het daar in December is! Alles is wit van de rijp en hoewel het middag was en de zon scheen, bleef het grootste gedeelte van de steile vallei in de schaduw. Desalniettemin besloot ik de volgende dag te gaan klimmen.

De afgelopen twee dagen ben ik bezig geweest met het fixen van de eerste vier touwlengtes van Zenyatta Mondatta (VI-5.8-A4). Nog nooit heb ik zulke moeilijke en spannende lengtes geklommen. Ik had niet gedacht dat ik ooit de moed zou hebben deze route solo en buiten het gebruikelijke klimseizoen te proberen. Zenyatta Mondatta staat al jaren op mijn lijst met ‘droom-routes’, maar de 600 meter hoge, continu overhangende en bijna gladde wand heb ik tot voor kort nooit durven beklimmen.

 

Het klimmen gaat goed. Iedere touwlengte tot op heden was een aaneenschakeling van heads, hooks, beaks en heel af en toe een piton of een cam. Skyhooks “verstevigd” met duct tape  fungeerden in hachelijke situaties als tussenzekering. Door de grote temperatuursverschillen heb ik een handje vol heads los getrokken. Dat resulteerde in de eerste lengte in een vijftien meter lange val. Deze eerste vier touwlengtes waren mijn entree in een geheel andere wereld. Een absurde wereld .  Ik kan de pionier van deze route, Jim Bridwell maar niet uit mijn hoofd zetten. Wat dacht die man toen hij daar als eerste naar boven ging? So far, so good?

Dat ik een uitdaging heb gevonden die bij me past kan ik duidelijk merken aan de spanning die dag en nacht aanwezig is. Ik weet dat ik de moeilijkheden van de route aan kan en de eenzaamheid prima kan verdragen maar nu word ik geconfronteerd met een ander dilemma, namelijk het weer. DE STORM is, overal waar ik binnen kom een geliefd onderwerp van gesprek. Regen, sneeuw en wind komen vanuit de Golf van Alaska deze kant op en zullen een einde brengen aan het mooie weer van de afgelopen weken. Steve Schneider, de enige andere klimmer op El Capitan heeft gisteren zijn biezen gepakt en is naar beneden gekomen uit zijn solo-project Genesis (VI-5.11b-A4+). Steve woont in de buurt en heeft deze tijd van het jaar niet veel te doen dus heeft hij  honderden meters touw in de wand achtergelaten om op een later tijdstip naar zijn hoogste punt terug te keren. Zoveel tijd heb ik niet dus wacht ik het begin van de storm beneden af. Wanneer het inderdaad zo slecht wordt als de mensen hier hopen (want veel sneeuw brengt meer mensen naar de vallei en dat betekend meer geld..) dan zou het verstandig  zijn om niet verder naar boven te gaan. De laatste drie touwlengtes van de route zijn wat vlakker en worden nat of zullen verijzen. Eind oktober 2007 hebben twee klimmers dagen moeten wachten tot het weer zodanig opgeklaard was dat ze de laatste drie lengtes konden klimmen. Ik voel er niks voor begin december in mijn eentje dezelfde gok te wagen. Voorlopig heb ik nu de tijd om weer eens te douchen en lekker een boek te lezen, so far, so good…