Martin Fickweiler’s Weblog

Hoe vaak is het me als kind tijdens ons onbetwiste familieritueel niet gebeurd; Ik pak het pannetje van het gourmetstel bij de metalen steel vast en brand mijn vingers. Eerstegraads brandwonden; tien minuten met m’n vingers onder de kraan en hup weer verder bakken… Tijdens mijn laatste actie op El Cap gebeurde er net zoiets, maar dan licht bevriezen in plaats van verbranden. Eén moment van onoplettendheid en het is gebeurd.

 

Ik schrok van de handen die uit mijn natte handschoenen kwamen en besloot er een foto van te maken en deze de volgende dag op te sturen naar Ronald Naar, Nederlands klimmende bevriezingenspecialist. Hoewel hij er absoluut niet trots op is heeft hij veel ervaring met dit onderwerp en kan dus beter dan alle andere mensen die ik ken inschatten hoe serieus ik het moet nemen.

“Dit zijn bevriezingen; ik kan er helaas niets anders van maken.” Is de eerste reactie die ik van Ronald terug krijg.  “Het grootste gevaar schuilt nu in het herbevriezen, dus als je dit morgen of over een week nog eens overkomt.” Ik neem de woorden van de edelman aan alsof het goud is. Tijd voor een volwassen keuze, tijd om de beklimming af te kappen en mijn spullen op een verantwoorde wijze uit de wand te halen. Hoewel het even slikken is kan ik mezelf er wel in vinden, ik heb genoeg m’n best gedaan.

Vandaag voor de laatste keer dit jaar naar El Cap toe, de wand in en daarna nog maar zien of ik zonder sneeuwkettingen de vallei uit kan komen zodat ik Kerst en Nieuwjaar kan vieren met familie en vrienden. Ik ben er wel weer aan toe om gezellig aan een tafel te zitten met mensen van wie ik houd. Toch kijk ik er alweer naar uit om El Cap onder betere omstandigheden opnieuw te treffen. Want deze absurde wereld gaat voorlopig niet vervelen..!