Martin Fickweiler’s Weblog

Het is vroeg in de ochtend wanneer ik mijn laatste spullen in de auto laad. Ik vertrek op dit absurde tijdstip in de hoop dat de Ranchers nog slapen, omdat het verbod om zonder winterbanden of sneeuwkettingen de vallei uit te rijden nog steeds van kracht is. Ruitenwissers vegen met snelle slagen de ijzige regen van de voorruit. Alle spullen in de auto zijn drijfnat. Het is de afgelopen dagen zeker geen prettig weer geweest en er wordt geen verbetering voorspeld. Ik ben blij dat ik mijn heil ergens anders ga zoeken.

 

Met de twintig kilometer per uur die ik aanhoud lijkt het er op alsof ik stiekem de vallei uit probeer te sluipen en eigenlijk is dat ook zo. Als ik na een uur ingespannen rijden  een bord passeer, waarop staat dat er vanaf dat punt geen controle meer is op sneeuwkettingen, valt er een last van mijn schouders. Nog een uur later draai ik highway 99 op richting het zuiden en gaat de auto op cruisecontrol. Ik voel me vrij om te gaan waar ik wil en heb mijn zinnen gezet op de woestijn van Joshua Tree.  

Verspreid over meer dan 3000 km² heuvelachtige woestijn liggen de meest bizarre rotsformaties. Iedere rots lijkt een abstract kunstwerk en prikkelt mijn fantasie en tijdsbesef. 100 Miljoen jaar geleden zijn deze formaties diep onder de aardkorst gevormd en vervolgens heel langzaam aan de oppervlakte verschenen. Sindsdien is er nauwelijks iets veranderd in dit gebied.

Het graniet van Joshua Tree heeft ronde vormen , soms met barsten en altijd bedekt met scherpe kristallen. Het is een heerlijk gebied om te klimmen, maar ik moet het de helft van de tijd bij wandelen houden. Mijn gevoelige vingers verdragen het contact met de rots niet lang.  Ik onderneem wandelingen naar verlaten goudmijnen en struin het gebied af op zoek naar acceptabele routes om te soleren.  De routes behoeven  niet moeilijk te zijn, als ze mijn klimervaring maar verrijken. Hoog op de rots, met mijn handen solide verankerd in een spleet, voel ik me bevrijd van vooroordelen, mijn eigen verwachtingen en angst die aangepraat is door stemmen uit het verleden. Wanneer ik aan het einde van de dag zin krijg in gezelschap bezoek ik één van de vele kampvuren op de camping.

Terugkijkend op mijn laatste affaire met El Cap kom ik tot de eindconclusie dat ik pech heb gehad met het weer maar dat het goed van me was Zenyatta Mondatta te proberen. Zoals ik in mijn dichtperiode van december 1996 al schreef: Mijn leven kent slechts één gevaar, en dat is sterven met de gedachte had ik maar…