Martin Fickweiler

Hier is de derde voicemail uit Baffin Island.

“26 Mei. Door de koude en gevoelloze voeten tijdens mijn beklimming van Broad Peak had ik er geen erg in dat ik in werkelijkheid mijn voeten kapot liep. Ik heb intussen drie dagen de tijd genomen om mijn hielen te laten helen. Maar ik wil er op uit trekken, en gebruik maken van de vrijheid die zo voorhanden ligt. De Inuit vertrokken vroeger ook voordat het land om hun heen uitgeput raakte. Op deze manier konden ze later altijd weer terugkeren. Als de Inuit vroeger op één plek waren gebleven, dan zouden ze zijn uitgestorven, gestorven bij gebrek aan voedsel.

Zo erg is het bij mij gelukkig niet. Ik ben op zoek naar een ander soort voer; voer om mij als persoon mee te verrijken. Mijn tentje hier staat letterlijk op een eilandje. Ik moet verder gaan kijken, zo ver de horizon reikt. Morgen wil ik mijn eilandje verlaten, alles op de slee pakken, en rond gaan trekken op zoek naar boeiende bergen en vooral op zoek naar inzichten waar ik de rest van mijn leven iets aan heb. Ik wil af van verwachtingen en vooroordelen. Mensen met een stacaravan, so what? Ik wil graag een moestuintje. Alles is goed, iedereen is goed. Het maakt niet uit wat ik van anderen vind, en het maakt ook niet zoveel uit wat anderen van mij vinden. Wat ik van mijzelf vind, dat is belangrijk.”

P.S.: Martin’s huidige locatie is hier.